Ano ba ang ibig sabihin ng pagiging isang “MABUTING MAGULANG”? Ano ba ang mga standards na kailangan sa role na ito?
Well, first of all, I would like to introduce my parents: My father’s name is Paulino Marvin and my mother’s name is Mary Nelsa. I could say that, I’m really proud to have them as my parents. I would like to share their story.
Isa sila sa mga “couple” na minadali ang lahat, kumbaga sa henerasyon natin ngayon, hindi sila iba. Sabihin na natin ang term na “MAAGANG-PAGAASAWA”. Dahil sa sobrang mahal nila ang isa’t-isa, hindi na silang nagdalawang isip pa, sa sobrang pagmamadali, sila ay nagpasyang magpakasal para hindi na mahiwalay pa sa isa’t-isa. It all started when my Dad was planned by his Mom to go abroad, to live and study there. But my Mom wants my Dad to stay because she’s too afraid that one day, she might lose him. Katulad ng ibang mag “BF-GF” na reasons, ayaw nila malayo sa isa’t-isa dahil baka mangyari ang ganito, ganyan, blah blah blah… So dumating sa point na something happened to them, and my Dad proposed to my Lolo (Mother’s side) that he wants to marry my Mom. My Grandparents agreed for the reason that Dad confessed about what already happened to them. To make things fast, they got married and everything. Hindi sila nakapagtapos ng pag-aaral, my Mom was already on her 4th year college on St. Paul Q.C., while my Dad was on his 3rd year college on FEATI. As they go through their marriage life, they got so overwhelmed by the problems they encountered especially on financial terms because as obvious, they are not really prepared. When the time that I was born, their burden become more intense, because they have no idea on how to raise a child well. Good thing, my Lola (Father’s side) was always there to support us all the way even if Dad disappointed her. My Dad came from a broken family. Siyempre sa pag-aasawa, hindi mawawala ang hiwalayan portion, non-stop awayan and problema, financial crisis, etc. As years passed by, they become much more stronger, and up to this day, they still have some regrets from the past, as what had my Mom told me, “Kung sana nakapaghintay lang kami noon…”. I admit, lumaki ang pamilya namin na nakaasa lang kay Lola (father’s side), hindi na nakapagtrabaho pa si Dad, si Mommy naman ay pinalad na makapagtrabaho sa isang school bilang Admin.Employee.
Kahit ganoon ang naging fate nila, I’m still PROUD of them. Hindi man nila naibibigay yung mga pangangailangan na dapat sila ang nagpoprovide, I DON’T REALLY CARE…AT ALL. Ang pagiging isang mabuting magulang ba ay nasusukat sa kung anong naibibigay niya sa kanyang anak (material things)? I don’t think so, para sa akin, enough na yung pinalaki nila kami ng may takot sa Diyos, busog sa pagmamahal, atensyon, disiplina at pangaral.
I LOVE MY PARENTS SO MUCH!!!"TO HAVE THEM IS ENOUGH TO BE HAPPY AND
CONTENTED".
Ikaw? What can you say about your parents?

3 comments:
naks. sweet nman. :)
nice.. ang galing..=))
"Ang pagiging isang mabuting magulang ba ay nasusukat sa kung anong naibibigay niya sa kanyang anak" - naks, ito ay ay nasusukat sa pagmamahal n kanilang ibinibigay :)
Post a Comment